نفهمیدی کزین محفل اقامت دور می باشد

به خود داری فسردن گرم کردی جای بگذشتن

شدی آخر درین ویرانه نقش پای بگذشتن

گذشتی همچو عمر شمع در سودای بگذشتن

اگر آنسوی افلاکی همان وا مانده خاکی

گذشتن سخت دشوارست ازین صحرای بگذشتن