تو آدمی شرفت هست از ادب نگذشتن

به هیچ مرحله همت پی بهانه نگیرد

دلیل آبله پایی ست از طلب نگذشتن

مزارنام زنقش نگین چه شمع فروزد

چوشمع تیغ سر ما به خار سینه پرآتش

ازبن ستمکده می آیدم عجب نگذشتن

به هیچ حال مده دامن گذشتگی از کف