چون شعله ای که آخر پامال داغ گردد

راه فنا چو شبنم باید به دیده رفتن

جراتگر طلب نیست بیدست و پایی ما

دارد به سعی قاتل خون چکیده رفتن

در زیر پا نشستیم از سر کشیده رفتن

زین باغ محمل ما بر دوش ناامیدی ست

بر آمدن نبندد رنگ پریده رفتن