بر آمدن نبندد رنگ پریده رفتن

چون شعله ای که آخر پامال داغ گردد

در زیر پا نشستیم از سر کشیده رفتن

زین باغ محمل ما بر دوش ناامیدی ست

از وحشت نفسها کو فرصت تامل

چون صبح باید از خویش دامن نچیده رفتن

بر خلق بی بصیرت تا چند عرض جوهر