چون صبح باید از خویش دامن نچیده رفتن

زین باغ محمل ما بر دوش ناامیدی ست

بر آمدن نبندد رنگ پریده رفتن

از وحشت نفسها کو فرصت تامل

بر خلق بی بصیرت تا چند عرض جوهر

باید ز شهر کوران چون نور دیده رفتن

همدوش آرزوها دل می رود نفس نیست