باید ز شهر کوران چون نور دیده رفتن

از وحشت نفسها کو فرصت تامل

چون صبح باید از خویش دامن نچیده رفتن

بر خلق بی بصیرت تا چند عرض جوهر

همدوش آرزوها دل می رود نفس نیست

در رنگ ریشه دارد تخم دمیده رفتن

قطع نفس نمودیم جولان مدعا کو