همدوش آرزوها دل می رود نفس نیست

چون صبح باید از خویش دامن نچیده رفتن

بر خلق بی بصیرت تا چند عرض جوهر

باید ز شهر کوران چون نور دیده رفتن

در رنگ ریشه دارد تخم دمیده رفتن

قطع نفس نمودیم جولان مدعا کو

در خواب هم نبیند پای بریده رفتن