سزدکز اشک آموزد نگاه ما خرامیدن

روانی نیست محو جلوه را بی آب گردیدن

به داد حسرت دل کس نمی پردازد ای بلبل

چوگل می باید اینجا از شکست رنگ نالیدن

فسردن چند، از خود بگذر و سامان توفان کن