چوگل می باید اینجا از شکست رنگ نالیدن

روانی نیست محو جلوه را بی آب گردیدن

سزدکز اشک آموزد نگاه ما خرامیدن

به داد حسرت دل کس نمی پردازد ای بلبل

فسردن چند، از خود بگذر و سامان توفان کن

قیامت نغمه ای حیفست سر در تار دزدیدن

که می داند کجا رفتند گلچینان دیدارت