قیامت نغمه ای حیفست سر در تار دزدیدن

به داد حسرت دل کس نمی پردازد ای بلبل

چوگل می باید اینجا از شکست رنگ نالیدن

فسردن چند، از خود بگذر و سامان توفان کن

که می داند کجا رفتند گلچینان دیدارت

هم از خورشید می باید سراغ سایه پرسیدن

برو زاهد که هرکس مقصدی دارد دربن وادی