که می داند کجا رفتند گلچینان دیدارت

چوگل می باید اینجا از شکست رنگ نالیدن

فسردن چند، از خود بگذر و سامان توفان کن

قیامت نغمه ای حیفست سر در تار دزدیدن

هم از خورشید می باید سراغ سایه پرسیدن

برو زاهد که هرکس مقصدی دارد دربن وادی

تو و صد سبحه جولانی و من یک اشک لغزیدن