نظر بر بندو می کن سیر امن آباد همواری

تو و صد سبحه جولانی و من یک اشک لغزیدن

درین غفلت سرا عرفان ما هم تازگی دارد

سرا پا مغز دانش گشتن و چیزی نفهمدن

بلند و پست یکسان می نماید چشم پوشیدن

زخواب عافیت چون موج گوهر نیستم غافل

بهم می آورد مژگان من بر خوبش پیچیدن