حضور زندگی، آنگاه استغنا، چه حرفست این

به خود پیچیده ام نالیدنم نتوان گمان بردن

به رنگ رشته فربه گشته ام لیک از گره خوردن

نفس را بر در دل تا به کی ابرام نشمردن

دلی پرواز ده کز ننگ کم ظرفی برون آیی

زصافی می تواند قطره را دریا فرو بردن