نفس را بر در دل تا به کی ابرام نشمردن

به خود پیچیده ام نالیدنم نتوان گمان بردن

به رنگ رشته فربه گشته ام لیک از گره خوردن

حضور زندگی، آنگاه استغنا، چه حرفست این

دلی پرواز ده کز ننگ کم ظرفی برون آیی

زصافی می تواند قطره را دریا فرو بردن

سیه بختی به سعی هیچکس زایل نمی گردد