سیه بختی به سعی هیچکس زایل نمی گردد

نفس را بر در دل تا به کی ابرام نشمردن

دلی پرواز ده کز ننگ کم ظرفی برون آیی

زصافی می تواند قطره را دریا فرو بردن

مگر آتش برآرد ترک ، هندو را پس از مردن

غم جمعیت دل مضطرب دارد جهانی را

ز گوهر تا کجا دریا شکافد جیب افسردن