به هر واماندگی زین بیشتر طاقت چه می باشد

ز منع سوختن نتوان دل پروانه آزردن

به حکم عجز ننگ طینت ما بود گیرایی

به خاک ما نمی خواهد مروت دام گستردن

که باید همچو شمعم تا عدم خود را بسر بردن

طربهای هوس شاید به وحشت کم شود بیدل

به چین می بایدم چون ابر چندی دامن افشردن