که باید همچو شمعم تا عدم خود را بسر بردن

به حکم عجز ننگ طینت ما بود گیرایی

به خاک ما نمی خواهد مروت دام گستردن

به هر واماندگی زین بیشتر طاقت چه می باشد

طربهای هوس شاید به وحشت کم شود بیدل

به چین می بایدم چون ابر چندی دامن افشردن