ز غفلت چند خواهی تکیه بر بال هما کردن

اگر یک سجده احرام نماز نیستی بندی

قضای هر دو عالم می توان یکجا ادا کردن

مشو مغرور بنیادی که پروازست تعمیرش

بساط چیده صبح از نفس هم می خورد بر هم

ندارد آنقدر اجزای ما را توتیا کردن

رهایی نیست روشن طینتان را از سیه بختی