بساط چیده صبح از نفس هم می خورد بر هم

قضای هر دو عالم می توان یکجا ادا کردن

مشو مغرور بنیادی که پروازست تعمیرش

ز غفلت چند خواهی تکیه بر بال هما کردن

ندارد آنقدر اجزای ما را توتیا کردن

رهایی نیست روشن طینتان را از سیه بختی

که نور و سایه را نتوان به تیغ از هم جدا کردن