که نور و سایه را نتوان به تیغ از هم جدا کردن

بساط چیده صبح از نفس هم می خورد بر هم

ندارد آنقدر اجزای ما را توتیا کردن

رهایی نیست روشن طینتان را از سیه بختی

می مینای آگاهی فنا کیفیت است اینجا

به بنیاد خود آتش زد شرار از چشم وا کردن

مقام عافیت جز آستان دل نمی باشد