می مینای آگاهی فنا کیفیت است اینجا

ندارد آنقدر اجزای ما را توتیا کردن

رهایی نیست روشن طینتان را از سیه بختی

که نور و سایه را نتوان به تیغ از هم جدا کردن

به بنیاد خود آتش زد شرار از چشم وا کردن

مقام عافیت جز آستان دل نمی باشد

چو حیرت بایدم در خانه آیینه جا کردن