چو حیرت بایدم در خانه آیینه جا کردن

می مینای آگاهی فنا کیفیت است اینجا

به بنیاد خود آتش زد شرار از چشم وا کردن

مقام عافیت جز آستان دل نمی باشد

تمنا شد دلیل من به طوف کعبه فیضی

که از هر نقش پایم می توان دست دعاکردن

به عریانی گریبان چاکی از سازم نمی خندد