تمنا شد دلیل من به طوف کعبه فیضی

به بنیاد خود آتش زد شرار از چشم وا کردن

مقام عافیت جز آستان دل نمی باشد

چو حیرت بایدم در خانه آیینه جا کردن

که از هر نقش پایم می توان دست دعاکردن

به عریانی گریبان چاکی از سازم نمی خندد

مدوز ای وهم بر پیراهن مجنون قبا کردن