که از خودگر روم یک آه سامان می توان کردن

طلب چون چشم قربانی تسلی بر نمی دارد

نگه گو جمع شو مژگان پریشان می توان کردن

چو صبح از انفعال ساز هستی آب می گردم

توان مختارعالم شد زترک اختیارخود

که در بی دست و پایی آنچه نتوان می توان کردن

حسد هرجا به فهم مطلب عیب وهنرپیچد