ز ترانه های عبرت به همین نوا رسیدم

چو سحاب چند خواهی به هوا شناه کردن

اگر آگهی ز مهلت مکش انتظار فرصت

همه بیگه است باید عملت پگاه کردن

که در آینه نخواهی به نفس نگاه کردن

ز معاشران چو بیدل غم لاله کرد داغم

به چمن نمی توان رفت پی دل سیاه کردن