ز معاشران چو بیدل غم لاله کرد داغم

همه بیگه است باید عملت پگاه کردن

ز ترانه های عبرت به همین نوا رسیدم

که در آینه نخواهی به نفس نگاه کردن

به چمن نمی توان رفت پی دل سیاه کردن