رگی ست آنکه ز تن می کند جدا گردن

دمی ز عبرت اگر خم کند حیا گردن

سر غرور نبندد به دوش ما گردن

ز سر خیال رعونت برآر و ایمن باش

ز خود نمایی طاقت نمی توان برخاست

به حکم خجلت اگر بشکند عصاگردن

چه ممکن ست که ظالم رسد به اوج کمال