ای وبال پیدایی هستی است و رسوایی

خاک جبهه می بندد شعله می کشدگردن

زاهد از چنین دستار دست عافیت بردار

خواهدت شکست آخر زیر این سبدگردن

از تو چند بردارد بار نیک و بدگردن

راه عافیت پویی رخش خودسری پی کن

منزلت سر دار است گر شود بلدگردن