تا کم کند جنونت می با گلاب خوردن

با ما نساخت آخر ذوق شراب خوردن

چون میوه زرد گشتیم از آفتاب خوردن

مست ست طبع خود سر از کسب خلق بگذر

گر محرمی برون آ از تشنه کامی حرص

چون وهم غوطه تاکی در هر سراب خوردن

نقشی که مبهم افتد دل جمع کن ز فهمش