گر محرمی برون آ از تشنه کامی حرص

چون میوه زرد گشتیم از آفتاب خوردن

مست ست طبع خود سر از کسب خلق بگذر

تا کم کند جنونت می با گلاب خوردن

چون وهم غوطه تاکی در هر سراب خوردن

نقشی که مبهم افتد دل جمع کن ز فهمش

جهل است عشوه حسن زیر نقاب خوردن