پیش خورشیدش مرا از صبح بودن چاره نیست

قاصد خون گر نباشد خود روان خواهم شدن

نرگسش را گر چنین با تیره روزان الفت است

بعد ازین چون مردمک یک سرمه دان خواهم شدن

هر کجا او ماه باشد من کتان خواهم شدن

من که از خود رفتنم دشوار می آید به چشم

محرم طرز خرام او چه سان خواهم شدن