چو بخت نیست به اقبالت اشتلم چه بلاست

هزارکوه توانی به یک صدا کندن

به جا نکنی نشود کام مدعا شیرین

زمین مرقد فرهاد تا کجا کندن

ز رشک سایه نباید پر هما کندن

جهان چو شمع فرو می رود به خاک سیاه

به سر فتاده هواهای زیر پا کندن