از مو ج چه حرفست لب بحرگزیدن

بی وضع رضا بهره ز هستی نتوان برد

از خاک که چیده ست گهر جز به خمیدن

دندان طمع تیز مکن بر هوس گنج

وحشت نسبان درگرو خانه نباشند

مانع نشود چشم ، نگه را ز رمیدن

از دل به خیال آنهمه مغرور مباشید