وحشت نسبان درگرو خانه نباشند

از خاک که چیده ست گهر جز به خمیدن

دندان طمع تیز مکن بر هوس گنج

از مو ج چه حرفست لب بحرگزیدن

مانع نشود چشم ، نگه را ز رمیدن

از دل به خیال آنهمه مغرور مباشید

تاکی گل عکس از چمن آینه چیدن