کوری درشت رو یی آیینه را بدیدن

تا گوش می توان شد نتوان همه زبان شد

نقصان نمی فروشد سرمایه شنیدن

ای هرزه جلوه فهمان غافل ز دل مباشید

جز عجز سعی ناقص چیزی نمی برد پیش

افتادن است چون اشک اطفال را دویدن

فقر و حضور تمکین جاه و هزار خفت