افتادن است چون اشک اطفال را دویدن

ای هرزه جلوه فهمان غافل ز دل مباشید

کوری درشت رو یی آیینه را بدیدن

جز عجز سعی ناقص چیزی نمی برد پیش

فقر و حضور تمکین جاه و هزار خفت

از بحر بیقراری از ساحل آرمیدن

حیفست محرم دل گردد فسانه مایل