از بحر بیقراری از ساحل آرمیدن

جز عجز سعی ناقص چیزی نمی برد پیش

افتادن است چون اشک اطفال را دویدن

فقر و حضور تمکین جاه و هزار خفت

حیفست محرم دل گردد فسانه مایل

آیینه در مقابل آنگه نفس کشیدن

از تیغ مرگ عشاق رنگ بقا نبازند