بی ساخته ناز تو بس مست غرور است

کس ره نتواند به دم تیغ بریدن

از دل به تغافل زدنش بی سببی نیست

چیزی به نظر دارد از آیینه ندیدن

می می کشد از رنگ حنا دست کشیدن

زین مزرعه ، خجلت ثمر حاصل خویشم

تبخال چه تخم آورد از شوق دمیدن