به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان

ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن

ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت

به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمی بندد

ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن

تو بر خود جلوه کن من هم کمین حیرتی دارم