نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان

که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن

دمی آشفته باش ای غنچه ، گو هستی به غارت رو

به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن

ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن

ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت

به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن