که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن

به سعی بیقراری می گدازم پیکر خود را

مگر تا پای آن سروم رساند آب گردیدن

ز خودداری تبرا کن اگر آرام می خواهی

دمی آشفته باش ای غنچه ، گو هستی به غارت رو

به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن

نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان