مگر تا پای آن سروم رساند آب گردیدن

به اقبال محبت همعنان شوخی نازم

ز من جوش غبار آه و از دلبر خرامیدن

به سعی بیقراری می گدازم پیکر خود را

ز خودداری تبرا کن اگر آرام می خواهی

که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن

دمی آشفته باش ای غنچه ، گو هستی به غارت رو