ز خودداری تبرا کن اگر آرام می خواهی

ز من جوش غبار آه و از دلبر خرامیدن

به سعی بیقراری می گدازم پیکر خود را

مگر تا پای آن سروم رساند آب گردیدن

که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن

دمی آشفته باش ای غنچه ، گو هستی به غارت رو

به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن