به وهم عافیت تا کی نفس در خویش دزدیدن

ز خودداری تبرا کن اگر آرام می خواهی

که چون اشک است اینجا عافیت در رهن لغزیدن

دمی آشفته باش ای غنچه ، گو هستی به غارت رو

نفس پیمایی صبح است گرد محفل امکان

ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن

ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت