زیارتگاه آیین ادب شوخی نمی خواهد

به رنگ پرتو خورشید تا کی خاک لیسیدن

چو دل روشن شود طبع از درشتی شرم می دارد

شکست کس نخواهد سنگ از آیینه گردیدن

به رنگ سایه باید پای در دامن خرامیدن

میان استقامت چست کن مغزی اگر داری

دلیل خالی از می گشتن میناست غلتیدن