به رنگ سایه باید پای در دامن خرامیدن

چو دل روشن شود طبع از درشتی شرم می دارد

شکست کس نخواهد سنگ از آیینه گردیدن

زیارتگاه آیین ادب شوخی نمی خواهد

میان استقامت چست کن مغزی اگر داری

دلیل خالی از می گشتن میناست غلتیدن

هراسی نیست از شور حوادث محو حیرت را