جو دل صهبا شو و از ذره تا خورشید میناکن

ز رفع گرد هستی می توان صد صبح بالیدن

نسیم امتحان شوگوشه ای زبن پرده بالاکن

گداز قطره بحری را ز خود لبریز می بیند

درین مزرع چه لازم آب دادن تخم بیکاری

ز حاصل گر به استغنا زدی آفت تقاضاکن

عمارتهای آب و خاک نتوان بر فلک بردن