مردی ز سر و برک غرور است بریدن

ما را ز همین شیشه و پیمانه طلب کن

عالم همه در پرتو یک شمع نهانست

این سرمه ز خاکستر پروانه طلب کن

گر اره شوی ریزش دندانه طلب کن

بی کسب قناعت نتوان یافت دل جمع

از بستن منقار طلب ، دانه طلب کن