بی کسب قناعت نتوان یافت دل جمع

این سرمه ز خاکستر پروانه طلب کن

مردی ز سر و برک غرور است بریدن

گر اره شوی ریزش دندانه طلب کن

از بستن منقار طلب ، دانه طلب کن

تا مرگ فسون من و ما مفت شنیدن

تا خواب ز خویشت برد افسانه طلب کن