تا مرگ فسون من و ما مفت شنیدن

گر اره شوی ریزش دندانه طلب کن

بی کسب قناعت نتوان یافت دل جمع

از بستن منقار طلب ، دانه طلب کن

تا خواب ز خویشت برد افسانه طلب کن

تهمت قفس الفت وهمی ست دل ما

این شیشه هم از طاق پریخانه طلب کن